Παγκοσμια μακροοικονομια και αγορές
Προσπαθούν να μας πείσουν οτι φταίνε τα πρόβατα και οχι οι καιροσκόποι βοσκοι
1556 αναγνώστες
Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011
07:17

 Φίλε Άγγελε, ούτε εγώ είμαι δογματικός. Απλά προσπαθώ με τη μεγαλύτερη δυνατή ψυχραιμία να αναλύω τα δεδομένα, όπως λες κι εσύ. Τα δεδομένα όμως πεισματικά επιμένουν. Η πυξίδα δυστυχώς σταθερά δείχνει μπροστά, εδώ και δώδεκα ολόκληρα χρόνια. 

Τι άλλο αλήθεια πρέπει να συμβεί σ’ αυτή τη δύσμοιρη χώρα για να κατανοήσουμε, ότι η στρατηγική επιλογή ένταξής μας στην ευρωζώνη, ήταν όχι απλά λάθος αλλά σκέτη απρονοησία, που στηρίχθηκε σε ένα κακόγουστο επικοινωνιακό κατασκεύασμα της «ισχυρής» Ελλάδας που διεκδικούσε την ισότιμη συμμετοχή της στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, από τη παρασιτική και εθελόδουλη επιχειρηματικοπολιτική τάξη της χώρας, που δεν μπορεί παρά να αισθάνεται σιγουριά για την ύπαρξή της μόνο ως κολαούζο ξένων συμφερόντων;

Όσοι τότε είχαμε αντιταχθεί στην άκριτη ένταξή της χώρας στην ευρωζώνη, δεν το κάναμε για ιδεολογικούς λόγους (πλην ΚΚΕ), αλλά από όσο το δυνατό αντικειμενική ανάλυση των δεδομένων και καθαρά πρακτικών πολιτικών και οικονομικών ζητημάτων που θα προέκυπταν (και προέκυψαν), τόσο αναφορικά με τη κατάσταση της χώρας (πελατειακή διάρθρωση των μηχανισμών του Κράτους, σταδιακή αποβιομηχάνιση και γενικά αποπαραγικοποίηση της χώρας υπέρ του παρασιτισμού, π. χ. θυμηθείτε τον «λαϊκό» καπιταλισμό της χρηματιστηριακής έκρηξης του ‘98-99, τον υπέρμετρο ήδη δανεισμό κτλ. ), αλλά και του ίδιου του εγχειρήματος του ευρώ, που στήθηκε σε εντελώς λάθος βάση, για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων χρηματοπιστωτικών αναγκών του ήδη ευρισκόμενου σε κρίση ευρωπαϊκού κεφαλαίου και όχι όπως εδώ ερμηνεύτηκε, ως προσπάθεια εκπλήρωσης του Ευρωπαϊκού Οράματος. 

Προσωπικά έχοντας σπουδάσει και ζήσει αρκετά χρόνια σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, αισθάνομαι πολύ πιο Ευρωπαίος από τους όψιμους κουφιοκεφαλάκηδες, ή επιτήδειους που παρουσιάζονται βασιλικότεροι του βασιλέως και εξανίσταμαι με την ευκολία που επικολλάται η «ρετσινιά» του αριστερού, ή ακόμα χειρότερα του έχοντα συμφέροντα σε όποιον αντιτίθεται στη καθεστωτική λογική. Γνωρίζω όμως, ότι τα πράγματα δεν γίνονται έτσι!

Η Ευρώπη, λοιπόν, αντί να προχωρήσει σε μια βαθειά εσωτερική μεταρρύθμιση των Κοινοτικών δομών στη κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού και την εφαρμογή αξιόπιστων πολιτικών οικονομικής ομογενοποίησης μεταξύ των πλουσίων χωρών του βορρά και των πτωχοτέρων του νότου με την πραγματική ροή πόρων, έφτιαξε μια νομισματική ένωση με όρους αποκλειστικά αγοράς και όχι Κοινωνίας, παραδίδοντας ακριβώς την εκπλήρωση του ευρωπαϊκού Οράματος στις βουλιμικές διαθέσεις των «αγορών», που καθόλου δεν ενδιαφέρονται για τη πραγματική σύγκλιση και ενοποίηση, αντίθετα μάλιστα σε καμία περίπτωση δεν θα αποδεχθούν τη δημιουργία μιας ισχυρής κρατικής οντότητας (έστω και με μια μορφή συνομοσπονδιοποίησης), που θα απειλούσε δυνητικά την επικυριαρχία τους. 

Πλάι στο ευρωπαϊκό δημοκρατικό έλλειμμα και την επικυριαρχία των «αγορών», αν προσθέσουμε και τα συμφέροντα των ΗΠΑ, που συνήθισε να «βλέπει» την Ευρώπη ως τον «φτωχό» συγγενή και με όρους υποτέλειας (για ιστορικούς λόγους, αφού έχει εμπεδωθεί η πεποίθηση, ότι η νίκη ενάντια στο ναζισμό οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στη πολεμική μηχανή των ΗΠΑ και στη παρέμβασή της στην Ευρώπη), αλλά πρώτα και κύρια τα αντιτιθέμενα εθνικά συμφέροντα των επί μέρους χωρών της Ε. Ε. , που συνεχίζουν να συγκρούονται έντονα, έστω και κάτω από την επικάλυψη του ενιαίου «νομίσματος», τότε ίσως κατανοήσουμε και τα πραγματικά αίτια και το βάθος της σημερινής κρίσης, αλλά και του αδιεξόδου μπροστά στο οποίο βρίσκεται η χώρα. 

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι μπορούμε να παραγνωρίζουμε τους εσωτερικούς παράγοντες (πελατειακό κράτος, διαφθορά, χαμηλή παραγωγικότητα κτλ κτλ. ), που παίζουν κι αυτοί με τη σειρά τους αποφασιστικό ρόλο στην εξέλιξη της κρίσης και που για ένα ολόκληρο χρόνο τους αναλύουμε και τους ξανααναλύουμε και που είναι κοινός τόπος ότι το ξεπέρασμά τους είναι συνθήκη απόλυτα αναγκαία για την εξεύρεση διεξόδου, απλά ισχυρίζομαι ότι δεν είναι Ικανή, πέραν του τρόπου που αυτό είναι δυνατό να επιτευχθεί! Αντίθετα ο τρόπος που προτείνεται και από τη στήλη, να λυθούν τα εσωτερικά προβλήματα, μάλλον σε πολύ χειρότερη μοίρα θα μας φέρουν και τότε θα είναι πολύ αργά. 

Πρέπει να δούμε λοιπόν, το σύνολο των δεδομένων, αλλά και των ζητουμένων και μέσα από την ορθολογική ανάλυσή τους να προχωρήσουμε στη σύνθεσή τους, που θα μας οδηγήσει στη διατύπωση της σωστής εξίσωσης που καλούμαστε να επιλύσουμε και όχι αποσπασματικά ό, τι ταιριάζει με τα προσωπικά μας βιώματα, μικροσυμφέροντα, ή και τις ιδεολογικές μας προτιμήσεις. 

Και για να μιλήσουμε με ιατρικούς όρους που είναι και της μόδας, πρέπει για να υπάρξει ριζική θεραπεία, να αναιρεθεί πλήρως το σύνολο των αιτίων που προκάλεσαν την ασθένεια και στη προκειμένη περίπτωση τόσο οι εσωτερικοί, όσο και οι εξωτερικοί παράγοντες που προκάλεσαν τη κρίση. 

Έγραφα τις προάλλες αλλού: 

«…………………………………3. Όλοι τα βάζουν με το «κομματικό» κράτος, ότι ευθύνεται για όλα τα δεινά. Αλλά το κομματικό κράτος προέκυψε μετά τον εμφύλιο ως απόρροια της κατ’ όνομα Δημοκρατίας, απλά μετά το ’81 αυτό έγινε δικομματικό! Όμως, στη διάρκεια της πρώτης περιόδου κυριαρχίας του, η Οικονομία διέπρεψε. Τα προβλήματα ξεκίνησαν μετά τη πετρελαϊκή κρίση του ’73 και κυρίως την εποχή που ελήφθησαν οι στρατηγικής φύσης αποφάσεις για τη πορεία της χώρας στο εσωτερικό του διαμορφούμενου τότε νέου ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Θυμάμαι πολύ καλά τις συζητήσεις που γινόντουσαν τότε (και δια του Τύπου), μεταξύ αυτών που επέμεναν στη με κάθε τρόπο διατήρηση της παραγωγικής βάσης της χώρας και των άλλων που με το επιχείρημα ότι είμαστε μικρή χώρα που δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τις μεγάλες βιομηχανικές χώρες, θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε όποιο συγκριτικό πλεονέκτημα διαθέτουμε προκειμένου να μετατραπούμε σε χώρα προσφοράς υπηρεσιών και τουρισμού. Χαρακτηριστική η φράση: Δεν είναι κακό να γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης! 

Και η λογική αυτή (μοντέρνα εκδοχή της ψωροκώσταινας), επικράτησε παντού και το κομματικό κράτος, αφού δεν είχε πλέον ρόλο να παίξει στη διατήρηση μιας έστω μικρής και παραδοσιακής παραγωγικής βάσης, εστράφη εκεί που θα είχε ρόλο να παίξει στη διατήρηση δηλαδή του πολιτικού status και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων που αυτό ήθελε να υπηρετεί. Τραπεζίτες, μεγαλοεργολάβοι, μεγαλοεισαγωγείς και αντιπρόσωποι πολυεθνικών, άντε και κάποιοι βιομήχανοι μαζί με τους πολιτικούς στήσανε το πάρτυ. Και ο υπάλληλος πότε είχε δυνατότητα αντίδρασης; Αλλά τον χρειαζόντουσαν κι αυτόν. Ένα επιδοματάκι, κάποιες πλασματικές υπερωρίες, στα πιο σοβαρά κάποιες μιζούλες (γιατί θα τρελαθώ, αν έχω μισθό 1500 ευρώ και κάποιος μου προσφέρει 50. 000 τι πρέπει να κάνω, να παριστάνω τον όσιο Ονούφριο; Άλλο τώρα που τα αρχιλαμόγια με τους πληρωμένους τους κονδυλοφόρους, μας παρουσιάζονται με «προτεσταντική» «ηθική» και ζητούν συλλήβδην τη κεφαλή επί πίνακι κάθε δημόσιου υπάλληλου) και τα σκυλιά δεμένα. 

Αφέθηκαν σκόπιμα οι κομματικοί, να ροκανίζουν τη περιουσία των κρατικοποιημένων προβληματικών επιχειρήσεων, αφού αυτές έτσι κι αλλιώς πήγαιναν για κλείσιμο, ή ξεπούλημα και όσο πιο μικρή αξία θα είχαν τόσο πιο εύκολο θα γίνονταν αυτό. Το ίδιο έγινε με τους συνεταιρισμούς κ. ο. κ. Βιβλία ολόκληρα μπορούν να γραφτούν για την αποβιομηχάνιση της χώρας και τη μετατροπή της από αυτάρκη σε αγροτικά προϊόντα σε πλήρως εξαρτώμενη από τους μεγαλοεισαγωγείς. Και τώρα παραπονιόμαστε για το εμπορικό ισοζύγιο. Και άλλα τόσα βιβλία για τον εκμαυλισμό της Κοινωνίας. Θυμηθείτε μόνο το «λαϊκό» καπιταλισμό του χρηματιστηρίου το ’99, που οι διάφοροι «καγκελάριοι» μας καλούσαν να γίνουμε «επενδυτές»!

4. Υπήρξε λοιπόν ύψιστη πολιτική επιλογή η μετατροπή της χώρας μας στο πλέον αντιπαραγωγικό κομμάτι της Ευρώπης και η επιβίωσή μας μέσα από χρέη και επιδοτήσεις. Κι αν δεχθώ ότι ο Λαός συμμετείχε στο φαγοπότι, συμμετείχε απολύτως παθητικά, κανείς δεν του είπε την αλήθεια. Όλοι τον παραμύθιαζαν. Θυμηθείτε ότι με το ευρώ θα έρχονταν η σύγκλιση των εισοδημάτων. Θυμηθείτε πόσο πρωταθλητές Ευρώπης γίναμε. Θυμηθείτε πόσο γραφικοί ήσαν αυτοί που αντιτέθηκαν στη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Θυμηθείτε, θυμηθείτε, θυμηθείτε……………………

Δεν γνωρίζω βέβαια αν η πολιτική αυτή επιλογή μας επεβλήθη, ή ήταν επινόημα των πολιτικών μας, ή κι αν ακόμα κι αυτοί παρασύρθηκαν από καλές προθέσεις κι ως γνωστόν, ο δρόμος για τη κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις…………………………… 

Γνωρίζω όμως το αποτέλεσμα και τους πόνους που αυτό σήμερα προκαλεί και τις βλάβες στο σώμα του Έθνους που φαντάζουν μη αναστρέψιμες. 

5. Και τι μέλει γενέσθαι; Θα καθίσουμε παθητικά να περιμένουμε τον από μηχανής Θεό, να έλθει μέσα από την αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη και τον κόσμο; 

Αν το πρόβλημα λοιπόν συνίσταται στο ότι γίναμε αντιπαραγωγικοί, η λύση είναι να αντιστρέψουμε τη φορά των πραγμάτων και να γίνουμε παραγωγικοί. Να ξαναχτίσουμε από την αρχή τη παραγωγική βάση της χώρας. 

Προσέξτε, γιατί οι λέξεις και οι φράσεις που χρησιμοποιούνται έχουν πολύ μεγάλη σημασία. 

Όλοι ομιλούν για την ανάπτυξη και εγκαλούν την Κυβέρνηση, ότι δεν κάνει τίποτα γι’ αυτό. Κανείς δεν ομιλεί για παραγωγική αναδιάρθρωση. Τι σημαίνει όμως ανάπτυξη; 

Ανάπτυξη βεβαίως! Ας ανοίξουμε μπουρδέλα. «Κορίτσια ο στόλος» σε νέα εκδοχή. Θυμηθείτε τα κόκκινα φανάρια και τη Τρούμπα. Έχουμε όλα τα φόντα να μετατραπούμε σε Ταϋλάνδη του Ευρωπαϊκού Νότου. Γνωρίζετε πόσο συνάλλαγμα εισρέει ετησίως στη χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας μόνο από τους Γερμανούς παιδόφιλους; 

Κι αν θεωρήσετε το παράδειγμα υπερβολικό, το δίνω για να τονίσω εμφαντικά ότι χωράει πολύ νερό η λέξη ανάπτυξη. Κι αυτή μπορεί να γίνει με πολλούς και διαφόρους τρόπους. Στη πράξη δεν σημαίνει τίποτε αν δεν πούμε καθαρά τι θέλουμε να αναπτύξουμε και τον τρόπο που θα το πετύχουμε. 

Να δημιουργήσουμε το πλαίσιο που θα επιτρέψει να γίνουν επενδύσεις θα μου πείτε. 

Τι επενδύσεις όμως; Η πώληση του ΟΤΕ ήταν επένδυση, ή ξεκοκάλισμα ενός κομματιού της δημόσιας περιουσίας; Και ωραία πουλάμε τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις λίμνες και τα ποτάμια, τη ΔΕΗ, το νερό, τις συγκοινωνίες κτλ. Αυτές οι πωλήσεις θα είναι επένδυση; Ωραία, θα μπουν κάποια χρήματα στα ταμεία του κράτους, ανάπτυξη όμως πως θα γίνει; Πλανώνται πλάνην οικτράν, όσοι αφελείς (ή επιτήδειοι), μιλούν για επανεκκίνηση της οικονομίας μέσω των αποκρατικοποιήσεων κι ότι αν πωληθεί αίφνης ο ΟΠΑΠ και η ΔΕΗ σε τιμές ευκαιρίας για τους «επενδυτές», αυτοί θα αποτελέσουν πόλο έλξης για ευρύτερες «παραγωγικές» επενδύσεις. Αλλά και τα λεφτά η μαύρη τρύπα του χρέους θα τα φάει. Πάπαλα λοιπόν, λίγοι μήνες παράταση και μετά πάλι αδιέξοδο και τότε δεν θα έχουμε άλλα να πουλήσουμε. Ή μάλλον θα έχουμε τα δικαιώματά μας στις περίφημες ΑΟΖ του Αιγαίου, του Ιονίου, του Καστελόριζου, της Κρήτης. Και αφού τα παραχωρήσουμε κι αυτά για να εξασφαλίσουμε κάποια επόμενη δόση δανείου, θα έρθει η σειρά της Θράκης, της Κέρκυρας, της Ρόδου. Καταστροφολογώ, ή βάζω στη σωστή τους σειρά τα πράγματα;

Οι επενδυτές και οι Τραπεζίτες βέβαια θα χαίρονται, γιατί θα έχουν περάσει στην πλήρη κατοχή τους και πάμφθηνα όλα τα εναπομείναντα εργαλεία που διαθέτει αυτή η χώρα για να υπάρξει ως οντότητα. Γιατί εμείς δεν είμαστε Γερμανία, είμαστε μικρή χώρα και δεν διαθέτουμε πολλαπλότητα επιλογών και εργαλείων. 

Άντε κι επειδή είμαστε καλά παιδιά και κάναμε όλα τα παραπάνω έρχονται και κάποιοι κολοσσοί και φτιάχνουν ξενοδοχεία και εξοχικές κατοικίες για τους γερμανούς συνταξιούχους (μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό του κάθε καρακολιού και τυχάρπαστου παρασιτούντα). Καλοδεχούμενοι, αρκεί όμως αυτό για να ζήσει μια ολόκληρη χώρα; Ο τουρισμός προσφέρει το 15% του ΑΕΠ, να πάει 20%, γιατί όχι και 25%, υπάρχει όμως κι άλλο ένα τουλάχιστον 75% που πρέπει να καλυφθεί διαφορετικά και όχι με κατανάλωση δανείων. 

Και βέβαια όλα τα παραπάνω δεν αρκούν. Πρέπει να απολυθούν και καμιά 300ρια χιλιάδες «τεμπέληδες» δημόσιοι υπάλληλοι, η ανεργία δηλαδή στο 25 - 30%, τα μεροκάματα να πέσουν σε επίπεδα «ανταγωνιστριών» χωρών (π. χ. Τουρκίας, ή Βουλγαρίας) και η σύνταξη στη μέση και στα 70! Βεβαίως για τους πολιτικούς και τους οικονομικούς αναλυτές θα έχουμε ανάπτυξη τόσο %, ο κόσμος όμως, όσοι δεν μπορούν να φύγουν μετανάστες, θα συνωστίζεται στα συσσίτια της εκκλησίας. Βεβαίως θα αρχίσει πάλι ένας καινούργιος πόρος να εισέρχεται στη χώρα, το μεταναστευτικό συνάλλαγμα, όπως ακριβώς τις δεκαετίες του 50 και 60. Να λοιπόν και κάτι καλό (και για τους δεξιούς η επιστροφή στις ιδεολογικές ρίζες της παράταξης: «η μετανάστευση είναι ευλογία!»)………. . 

Υπερβάλω; Πείτε μου πως ναι (με επιχειρήματα) και θα είμαι ευτυχής!

6. Ποια η λύση λοιπόν; Η απάντηση είναι απλή ακόμα και για ένα μικρό μαθητή! Ένα ολοκληρωμένο Εθνικό Σχέδιο Κοινωνικής και Οικονομικής Ανασυγκρότησης της Ελλάδας με στοχεύσεις σε βάθος χρόνου τουλάχιστον 30ετίας, όπου μέσα από τη Θεσμική Ανατροπή και την αποσαφήνιση των ρόλων Κράτους - Ιδιωτικής πρωτοβουλίας, θα οργανώσει τη παραγωγή:

α. στον πρωτογενή τομέα, δηλαδή γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία με πρώτο στόχο την αυτάρκεια σε αντίστοιχα προϊόντα και βεβαίως τον εξαγωγικό προσανατολισμό. 

β. στον δευτερογενή τομέα, από την οικοτεχνία, τη βιοτεχνία μέχρι τη μεταποιητική βιομηχανία και την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, με κάλυψη όλων των βασικών αναγκών της χώρας, από τρόφιμα μέχρι ένδυση και υπόδηση, ελαφρά εργαλεία κτλ και ταυτόχρονα στροφή στις εξαγωγές αντίστοιχων προϊόντων. 

γ. την ενεργειακή αυτοτέλεια της χώρας μέσα από την πιο λειτουργική εκμετάλλευση των ντόπιων πρώτων υλών και την ταχεία επέκταση των ΑΠΕ και σε δεύτερη φάση τον εξαγωγικό προσανατολισμό επίσης. 

δ. αναδιοργάνωση των υπηρεσιών και τη λειτουργία τους προς όφελος της παραγωγικής βάσης της χώρας και όχι για την αυτοεξυπηρέτησή τους (π. χ. τράπεζες), αλλά και τις υπηρεσίες προς τον πολίτη, π. χ. Παιδεία, Υγεία κτλ. 

ε. επανεξέταση του ρόλου της ναυτιλίας και ένταξή της στην εθνική προσπάθεια με μεγιστοποίηση της ελληνικής προστιθέμενης αξίας και την αύξηση των εισερχομένων πόρων στη χώρα από τη λειτουργία της. 

στ. ανασχεδιασμός της τουριστικής πολιτικής με ιδιαίτερη έμφαση στη προστασία του φυσικού περιβάλλοντος που αποτελεί μαζί με τη πολιτιστική κληρονομιά το συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Η τσιμεντοποίηση θα οδηγήσει (ήδη σε πολλές περιπτώσεις έχει οδηγήσει), στην αναίρεση αυτού του πλεονεκτήματος. 

7. Θα μπορούσε κάποιος πολλά να προσθέσει στα παραπάνω που αναφέρονται επιγραμματικά, αλλά εδώ προκύπτει ένα ερώτημα. Γιατί όλα αυτά τα τόσο προφανή δεν αποτελούν το κεντρικό σημείο της συζήτησης και το πώς θα γίνει δυνατή η υλοποίησή τους;

α. Γιατί πριν από όλα ο στόχος δεν είναι αυτός. Δεν ενδιαφέρει επί της ουσίας η παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας και μέσω αυτής η επίλυση των σημερινών προβλημάτων. Στόχος είναι η διατήρηση του status quo των εξουσιαστικών δομών της χώρας και της επιβίωσης του παρασιτικού Κεφαλαίου και των στηριγμάτων του στο εσωτερικό, μέσα από την ολοκληρωτική πρόσδεση και εξυπηρέτηση των ξένων συμφερόντων που δρουν κυρίως σε ευρωπαϊκό επίπεδο. (Το καλό των ξένων δανειστών είναι και το δικό μας καλό, αμ’ δε!)

β. Γιατί η υιοθέτηση αυτού του τύπου κατ’ εξοχήν πολιτικές επιλογές, προϋποθέτουν κεντρικό σχεδιασμό από το Κράτος που αποτελεί κόκκινο πανί για τους νεοφιλελευθεριστές, που σήμερα παίζουν κεντρικό ρόλο στη λήψη των αποφάσεων. 

γ. Γιατί για να υπάρξει ένας ολοκληρωμένος Εθνικός Σχεδιασμός Κοινωνικής και Οικονομικής αναδιοργάνωσης της χώρας, προϋποθέτει την ύπαρξη εργαλείων άσκησης πολιτικής που οι Κυβερνήσεις παρεχώρησαν σταδιακά οικιοθελώς σε υπερεθνικά κέντρα (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Κομισιόν κτλ. ), που για να ξαναποκτηθούν θα χρειαστούν ρήξεις, ή τουλάχιστον σκληρή διαπραγμάτευση με τα κέντρα αυτά, πράγμα αδιανόητο για τις ελίτ της χώρας, που είναι μονοσήμαντα προσηλωμένες στις επιλογές της Ε. Ε. αφού μόνο στα πλαίσια της Ε. Ε. αισθάνονται ασφαλείς στη διατήρηση των προνομίων τους. 

δ. Γιατί προϋποθέτει μέτρα πολιτικής «προστατευτισμού» της ντόπιας παραγωγής, όπως π. χ. φορολόγηση με χαμηλότερους συντελεστές των εξαγωγικών επιχειρήσεων και υψηλότερους των ομοειδών εισαγωγικών κ. α. , φορολογία στις Τράπεζες και γενικά μέτρα ενίσχυσης της παραγωγής σε βάρος των εισαγωγών, ή και των δευτερευουσών υπηρεσιών, που διευκολύνουν την εξαγωγή συναλλάγματος, που αποτελούν όμως κατά τους φιλελευθεριστές νόθευση του υγιούς ανταγωνισμού και έτσι αντιμετωπίζονται εξ’ άλλου και από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, παραγνωρίζοντας το γεγονός πως μια μικρή περιφερειακή χώρα όπως η Ελλάδα έχει πολύ μικρότερες δυνατότητες και ευελιξία να ανταποκριθεί στο διεθνή, αλλά και στον εσωτερικό ευρωπαϊκό ανταγωνισμό, απ’ ότι μεγάλες χώρες όπως π. χ. η Γαλλία, όσες και προσπάθειες και να κάνει και όσες «στεγνές» επιδοτήσεις κι αν λάβει, αφού αυτές είναι αδύνατο να κατευθυνθούν σε παραγωγικούς τομείς που ενδιαφέρουν τη χώρα (βλέπε ΚΑΠ, ή επιδοτήσεις στους αλιείς της Βόρειας Ελλάδας να καταστρέψουν τα καΐκια τους κτλ. ). 

ε. Γιατί υπάρχει από τους ίδιους κύκλους στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, η υπερβολική εμπιστοσύνη στις αγορές και τη λεγόμενη αυτορρύθμιση τους και η πεποίθηση, ότι αυτόματα η Ιδιωτική Πρωτοβουλία θα προχωρήσει σε «αναπτυξιακή» έκρηξη αν σμικρυνθεί το Κράτος που αποτελεί την αποκλειστική τροχοπέδη. Στη πραγματικότητα η αντίληψη αυτή υποκρύπτει τη βουλιμία των ιδιωτών να δρουν εντελώς αυθαίρετα και ανεξέλεγκτα από οποιοδήποτε κοινωνικό έλεγχο που το Κράτος είναι επιφορτισμένο να υλοποιεί και χρησιμοποιούν ως πρόσχημα τα πραγματικά μεγάλα προβλήματα στον κρατικό τομέα. 

στ. Γιατί το Χρέος είναι δυσβάστακτο και αποτελεί το σημαντικότερο εμπόδιο για την όποια προοπτική πραγματικής ανάπτυξης, αφού απορροφά κάθε πόρο που θα μπορούσε να κατευθυνθεί εκεί. 

ζ. Γιατί υπάρχει εμπεδωμένη σε πολλούς η άποψη, ότι το πρόβλημα όντας ελληνικό είναι ταυτόχρονα και πανευρωπαϊκό και ότι αργά ή γρήγορα η Ευρώπη θα προχωρήσει σε πολιτικές που θα επιλύουν συνολικά το πρόβλημα και από τις οποίες εμείς θα επωφεληθούμε. Μιλούν για ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, για κοινή οικονομική πολιτική και άλλα τέτοια που θα οδηγήσουν σε ευρωομόλογα κτλ. Αρνούνται να κατανοήσουν, ότι οι ισχυρές χώρες της Ε. Ε. βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά απ’ ότι ο αφελής Έλλην ονειροπόλος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και πάντα σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα, γιατί αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά, ότι η κοινή ευρωπαϊκή πολιτική που θα οδηγήσει την Ευρώπη στην ολοκλήρωσή της, απαιτεί τη σοβαρή μεταφορά πόρων από τις πλούσιες χώρες του Βορρά σε αυτές του Νότου και κάτι τέτοιο θέλουν να αποφύγουν με κάθε τρόπο. Εξ’ άλλου αυτό είπε καθαρά ο υπουργός οικονομικών της Φινλανδίας, νομίζω, σε συνέντευξή του μετά το πέρας των εργασιών της συνόδου της 25ης Μαρτίου, συμφώνησαν γιατί απεφεύχθη η με καθ’ οιονδήποτε τρόπο τέτοιου είδους μεταφορά πόρων. Και όταν θα έχουν σιγουρέψει πλήρως τα συμφέροντά τους και ό, τι έχουν να πάρουν θα το έχουν πάρει μέσα από το ξεπούλημα - ξεπουπούλιασμα, τότε θα μας επιτρέψουν την επίσημη χρεοκοπία και θα μας δείξουν την έξοδο από το ευρώ, γιατί καινούργιους καθαρούς πόρους προς εμάς αποκλείεται να κατευθύνουν, τι νόημα θα είχε αυτό άλλωστε; (θα μπορούσαν να μας αφήσουν αυτούς που έχουμε με διευθετήσεις κοινού συμφέροντος του χρέους). 

8. Των παραπάνω δοθέντων αποκλείεται η οικονομική και πολιτική ελίτ της χώρας, που ευθύνεται κατά κύριο, αν όχι αποκλειστικά, λόγο για τη χρεοκοπία της χώρας, να λάβει τις απαιτούμενες αποφάσεις και να προχωρήσει μπροστά με γνώμονα το Εθνικό Συμφέρον. Έτσι, υπάρχει αδήριτη ανάγκη δημιουργίας ενός αντιστασιακού στις ακολουθούμενες πολιτικές Μετώπου, στηριζόμενο σε μια νέα Πατριωτική Εθνική Λαϊκή Ενότητα, που θα αντιστρέψει τους συσχετισμούς στη Κοινωνία και θα προχωρήσει στη πλήρη αποξήλωση της παρασιτικής και ξενόδουλης άρχουσας τάξης, ανατρέποντας ταυτόχρονα τη φορά των πραγμάτων, εκκινώντας από τη μη αναγνώριση του χρέους ως νομίμου, την εθελούσια έξοδό μας από το ευρώ και την αποφυγή των καταστρεπτικών συνεπειών από τους ευρωκανόνες για την ελληνική κοινωνία και οικονομία, που συνεπάγονται από τη παραμονή μας στην ΟΝΕ, τη Θεσμική Ανατροπή που απαιτείται από το Σύνταγμα της χώρας, μέσω μιας λαϊκής συντακτικής εθνοσυνέλευσης, μέχρι και τον τελευταίο Νόμο και εγκύκλιο και βεβαίως την εκπόνηση ενός μεσομακροπρόθεσμου Εθνικού Σχεδίου Κοινωνικής και Οικονομικής Ανασυγκρότησης της χώρας. 

Είμαι αισιόδοξος; Καθόλου! Το ποτάμι είναι πολύ ορμητικό και η προσπάθεια δημιουργίας αναχωμάτων που θα του αλλάξει πορεία εξαιρετικά δύσκολη και με πολλούς κινδύνους. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν θα πρέπει να προσπαθήσει, να αντισταθεί στη φορά των πραγμάτων, με ό, τι μέσα έχει στη διάθεσή του. …. . . . . . . . ».

 

αντιγραφή από

http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=2221299&pg=7&pid=2223354&orderdir=asc#post_2223354

 

Σχετικές μετοχές:
ΓΔ
Σχόλια

30/05 12:51  cornelsen
Το έχω γράψει και το ξαναγράφω:

"Το καπιταλιστικό σύστημα [στην Ελλάδα] αντιμετωπίζει σήμερα καταλυτικό έλλειμμα ορατότητας για το μέλλον του και επιστρέφει σε προκαπιταλιστικές μορφές «άγριας συσσώρευσης» τού πλούτου, που βασίζονται πλέον όχι στην αύξηση τής παραγωγής, αλλά στην αρπαγή, στην οικειοποίηση και παρασιτική χρήση των εισοδημάτων, με κύρια εργαλεία τον υπερδανεισμό και την καταχρέωση τής οικονομίας και των συντελεστών της. [...] Η Ελλάδα, ενώ έχει ενταχθεί στην Ευρώπη και στο σύστημα τού ευρώ, βρίσκει τα πρότυπά της εκτός τής γηραιάς ηπείρου: το υπόδειγμα τού μεγάλου και διεθνοποιημένου χρηματικού πλούτου προέρχεται από την αμερικάνικη ήπειρο, ενώ εκείνο τής εξαθλίωσης τής εργασίας από την ανατολική Ασία. Άραγε από το ευρωπαϊκό υπόδειγμα η χώρα μας προσλαμβάνει κάποιο στοιχείο; Πιθανώς εκείνο τής αλαζονείας τού μεγάλου πλούτου και τής ενοχοποίησης των θυμάτων τής φτώχειας και των κοινωνικών αποκλεισμών.

Κ. Βεργόπουλος - Η αρπαγή τού πλούτου (2005)"

Το θέμα είναι ΠΟΙΑ ΗΓΕΣΙΑ θα βρεθεί για να συντονίσει τον ελληνικό λαό και να τον βγάλει από το τέλμα. Οι "στουρνάρες" με τούς ΓΑΠ και τούς "μπόμπολες";
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
4 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις